Hakkımda

Henri Frédéric Amiel, 1821 yılında Cenevre’de dünyaya gelmiş ve 30 yılı aşkın bir süreyle Cenevre Akademisi’nde görev yapmış İsviçreli bir ahlak filozofudur. Yaşamı boyunca öğrencileri ve yakın çevresi Amiel’i düzenli, kibar ve biraz da sıkıcı klasik bir üniversite profesörü olarak tanımlamışlardır. Fakat Amiel, iç dünyasında fırtınalar kopan ve derin bir yalnızlık yaşayan, öte yandan da kesin bir öz farkındalık taşıyan, oldukça mükemmeliyetçi, karmaşık bir insandı.

Amiel, kendi deyimiyle bir nevi “irade felci” (Fr. aboulie) yaşıyordu. Zihninde sürekli bir sorgulama halindeydi; en küçük kararlarının (bugün ne giyeceği, ne yiyeceği vb.) bile üzerine derinlemesine düşünüyor, net olarak her bir noktasını planlıyor, kararının tüm olası sonuçlarını detaylıca analiz ediyordu, hatta o kadar detaylı analiz ediyordu ki en sonunda harekete geçmekten vazgeçiyordu. Kaderin cilvesi ki Amiel aslında büyük bir başyapıt yazma arzusu içindeydi, ama mükemmeliyetçiliği hiçbir zaman buna izin vermedi. Mükemmel olanı ararken elindeki hiçbir işi beğenmedi, yeterince iyi bulmadı ve yaşamı boyunca istediği o başyapıtı hiç yayımlayamadı.

Amiel 1881 yılında Cenevre’de hayatını kaybetti. Öldüğünde geride bir akademik kariyer, ki onun için bu sönük bir kariyerdi, ve birkaç küçük şiir kitabı bırakmıştı, ya da kendisi öyle düşünüyordu. Fakat Amiel hayatı boyunca günlükler yazmıştı ve yazdığı tüm bu günlüklerini, defterlerini ve el yazmalarını en yakın arkadaşı ve sırdaşı Fanny Mercier’e bıraktı. Mercier, Amiel’in evindeki çalışma masasından ve sandıklarından çıkanları topladığında 174 el yazması defter ve yaklaşık olarak 17.000 sayfalık kesintisiz bir günlük buldu. Amiel’in günlüğü 1847 yılından başlıyor ve ölümünden birkaç gün öncesine kadar devam ediyordu. Mercier, en yakın dostunun bu çalışmasının yok olup gitmesine razı olmadı. Yaklaşık iki yıl süren (1882-84) ikdamlı ve titiz bir çalışmayla Mercier bu el yazmalarını okuyup tasnif etti.

Peki neden Amiel ve bu kısa biyografi? Öncelikle kısa bir tanışma molası. Merhaba, ben Asude. 25 yaşındayım ve uluslararası ilişkiler alanında akademisyen olmak isterken şimdi finans ve muhasebe alanında çalışıyorum. Amiel, benim kendime çok benzettiğim ve ilk kez biyografisini okurken “Bu ben olabilir miyim?” dediğim bir insan. Hayatımın daha önceki dönemlerinde blog kurmak, tasarlamak, yazılar paylaşmak gibi heveslerim ve girişimlerim oldu, ama hiçbir zaman tam anlamıyla devam ettiremedim. Her zaman mükemmel görünmelerini, mükemmel bir dile sahip olmalarını, herkese hitap etmelerini, eşsiz tasarımlara sahip olmalarını istedim. Hep en iyisini, en güzelini ve en mükemmelini istedim. Kurduğum bütün blogları tipografilerinden renk paletlerine kadar en ufak ayrıntılarına kadar planladım. Fakat sonuca geldiğimizde hiçbir zaman gözümde “mükemmel” olmadılar, bu yüzden hiç yayınlamadım, yayınladıklarımı sildim. Tekrar tekrar planladım.

Bu beni nereye getirdi derseniz, hiçbir yere diyemem aslında, buraya getirdi. Ve burada olmaktan sanırım memnunum. Çünkü hem kendimi tanıdım, hem de öğrendim. Mükemmeliyetçiliğin aslında benim için bir avantaj olduğunu düşünüyordum, çünkü en iyisini yaptığım için başarısız olmayacağımı düşünüyordum. Fakat başardığım da bir şey yoktu, çünkü ortada hiçbir şey yoktu.

Bir noktada artık böyle devam edemeyeceğimi fark ettim ve beyaz bir sayfa açarak burada sıfırdan başladım. Amiel’in hayatı benim için bu yüzden önemli, çünkü benim için bir ders niteliğinde. Benim ondan farkım, ben o “büyük şaheseri” beklemeden yayımlamak istiyorum. Açıkçası öldüğümde yazdıklarım ortaya çıkar mıydı? Meçhul. Ve insanlarla şimdi tanışmak, fikir alışverişi yapmak ve bildiklerimi aktarmak ve bu yolla da yeni şeyler öğrenmek istiyorum.

Burada Amiel’in çok sevdiğim bir alıntısını paylaşacağım: “İnsan öğreterek öğrenir, anlatarak gözlemler, ileri sürerek inceler, göstererek bakar, yazarak düşünür…”1

Mon Patrimoine kelime anlamı olarak da benim mirasım, birikimim anlamına geliyor. Burası benim tohumlarımın filizlendiği ve meyve verdiği mirasım ve birikimim.

Peki burada ne var? Burayı en basit haliyle finans ve muhasebe alanında bir tür kompendiyum, yani derlemeler olarak düşünebilirsiniz. Araştırdığım, öğrendiğim konular üzerinde öğrendiklerimi damıtılmış bir şekilde yazmayı planlıyorum. Nasıl şekilleneceğini birlikte göreceğiz. İlginç bir macera ve deneyim olacağını düşünüyorum. Her türlü öneri ve tavsiyeye de açığım.

Tekrardan Mon Patrimoine’a hoş geldiniz! Memnun oldum.

  1. C’est en enseignant qu’on s’instruit, en racontant qu’on observe, en affirmant qu’on examine, en montrant qu’on regarde, en écrivant qu’on pense, en pompant qu’on fait venir l’eau dans le puits. ↩︎
Şeker ve Kuzen’in anısına / À la mémoire de Şeker et Kuzen